Waarom samenwerken soms vanzelf gaat, en soms niet
.png)
Wat motivatieverschillen betekenen voor tempo, besluitvorming en resultaat Samenwerken wordt vaak benaderd als een kwestie van communicatie. Meer afstemmen. Beter luisteren. Duidelijker afspraken maken. Maar wie langer meekijkt in teams, ziet iets anders gebeuren: Samenwerking loopt zelden vast omdat mensen niet willen samenwerken.
Het loopt vast omdat mensen iets anders belangrijk vinden in die samenwerking.
Wat voor de één logisch voelt, kan voor de ander wringen.
Niet omdat iemand moeilijk doet, maar omdat onder gedrag verschillendemotivaties schuilgaan.
Samenwerken is nooit neutraal
In elke samenwerking spelen vragen mee als:
- Waar doen we dit eigenlijk voor?
- Hoe snel moet het?
- Wie bepaalt?
- Wanneer is het goed genoeg?
- Wat betekent loyaliteit hier?
Die vragen worden niet altijd uitgesproken.
Maar ze sturen wél gedrag.
De één zoekt richting en betekenis.
De ander wil voortgang.
Weer een ander wil zorgvuldigheid, draagvlak of zekerheid.
Zolang die verschillen impliciet blijven, ontstaan misverstanden.
En worden die al snel benoemd als “communicatieproblemen”, “weerstand” of “gebrek aan commitment”.
Tempo is geen voorkeur, maar een signaal
Een klassiek voorbeeld is tempo.
De één wil doorpakken, de ander wil eerst overzien.
Dat verschil gaat zelden over onwil.
Het gaat over wat iemand probeert te borgen:
- overzicht
- kwaliteit
- betrokkenheid
- veiligheid
- resultaat
Als dat niet wordt herkend, botsen logica’s.
Structuur, relatie en besluitvorming
Hetzelfde geldt voor structuur.
Waar de één behoefte heeft aan duidelijke rollen en afspraken, ervaart eenander dat als verstikkend.
Ook in besluitvorming zie je dit terug.
Wanneer is een besluit “goed genoeg”?
Wanneer moet het nog beter, zorgvuldiger of breder afgestemd?
Samenwerken vraagt dus niet alleen afstemming op inhoud, maar vooral begrip van wat mensen drijft.
Verschil hoeft niet opgelost te worden
Veel teams proberen verschillen glad te strijken.
Terwijl het vaak effectiever is om ze te herkennen en bespreekbaar te maken.
Niet om iedereen gelijk te trekken, maar om te begrijpen waarom samenwerking soms schuurt.
Want samenwerken wordt eenvoudiger als verschil niet wordt opgelost, maar begrepen.
Reflectie als startpunt
De kracht zit niet in het hebben van antwoorden, maar in het stellen van betere vragen.
Vragen die helpen om te zien:
- wat jij nodig hebt in samenwerking
- wat anderen nodig hebben
- waar die behoeften botsen of elkaar versterken
Daar begint echte samenwerking.

.jpg)
